હંસલો ઊડે રે

પૂનમની રાતે હંસલો ઊડે રે, મોતી ચરવા માનસરોવર,
પીંજરું પાછળ ઝૂરતું રહે, ને દીવો ઝૂરે રે ઓસર.

સાત સાત જનમનું આ પીંજરું, સોનાનાં એને સળિયાં,
ખાવા દીધાં'તાં ખીર ને સાકર, ઝુલાવ્યો હેતના હળિયાં;
તો ય હંસલો ઝૂરતો રહ્યો, જોતો રહ્યો રે આભનું દોર.
પૂનમની રાતે હંસલો ઊડે રે…

ભાઈ રે રડે ને બેનડી રડે, રડે છે મેડીનો ઝરૂખો,
મા તો કહે, ‘મારો હંસ ક્યાં ગયો?’, ને ખાલી પડ્યો છે ઝૂલો;
એ ગયો ત્યાંથી પાછું નવ જોયું, જાણે મળ્યું પિયરનું ઘર.
પૂનમની રાતે હંસલો ઊડે રે…

મરણ નથી આ, છે ઘરવાપસી, સાગરને મળવા ચાલી નદી,
પરાગ કહે, જે પીંજરે બેઠો, એ ક્યાં બંધાયો તો કદી?
મોતી ચરે છે મારો હંસલો, ત્યાં નથી કોઈ ડર કે ઝર.
પૂનમની રાતે હંસલો ઊડે રે…

– પરાગ રતનપરા