હીરાનો વેપારી

વીરા, તું તો હીરા પારખે, તારી આંખે કાચનો ઝીણો દીવો,
પણ ઘેર બેઠેલી માની આંખનું તેજ કદી તેં પરખ્યું હતું, ભઈલો?

સૂરતની ઘંટીએ ઘસ્યા તેં, ચમકાવ્યા સો પાસા,
લાખોના સોદા કીધા, ને ભર્યા તિજોરી-ખાસા;
પણ ગામડે ખેતરે ઊભો બાપ, એના પરસેવાનો શું ભાવ ગણ્યો’તો?
વીરા, તું તો હીરા પારખે…

હીરો તો પથ્થર છે, વીરા, ઘસીએ ત્યારે ચમકે,
માણસ તો ઝવેરાત છે, જે વગર ઘસ્યે ઝબકે;
બહેનીની રાખડીના તાંતણે જે હીરો, એ તેં કદી જોયો’તો?
વીરા, તું તો હીરા પારખે…

પરાગ કહે: સૌથી મોંઘો હીરો, સાચું હસતું મુખડું,
એને તોલવા કાંટો નથી, ન કોઈ બજારનું દુખડું;
ઘરે જઈને માને ભેટજે, ત્યારે સાચો સોદો થ્યો’તો…
વીરા, તું તો હીરા પારખે…

– પરાગ રતનપરા