ગોકળગાય

સૌ દોડે છે.
ટ્રેન, ટ્રાફિક, શેરબજાર,
દીકરાનું ઍડમિશન,
દીકરીનો દહેજ,
ને બાપાની દવા.

ને ફળિયાની ભીની દીવાલ પર
એક ગોકળગાય
આખી સવાર લગાવીને
એક વેંત ચાલી છે.

મેં પૂછ્યું:
‘તને મોડું નથી થતું?’

એણે ડોક ફેરવી,
પીઠ પરના શંખ તરફ જોયું,
ને કહ્યું:
‘ઘર તો મારી સાથે જ છે,
પછી પહોંચવાની ઉતાવળ શેની?’

હું ઑફિસે જવા દોડ્યો,
ને પાછળ
મારું ઘર
તાળું વાસીને
એકલું ઊભું રહી ગયું.

– પરાગ રતનપરા