ગરબે ઝબૂકે આભ

માડી, તારા ગરબે ઝબૂકે આભ આખાના તારા,
ઘૂમે ગામની દીકરીઓ ને ઘૂમે ચાંદ-સિતારા.

માટીનો ગરબો ને માંહે ઝગમગ એક દીવડો,
છિદ્રે છિદ્રે અજવાળું, જાણે માનો હેતાળ જીવડો;
તાળી પડે ત્યાં ધરતી ધ્રૂજે, ઝાંઝર કરે ઝણકારા…
માડી, તારા ગરબે ઝબૂકે…

કંકુ ખર્યું તારે ચરણે, ગામને પાદર લાલી,
ઢોલીડાના ઢોલ ઉપર નાચે રાત નિરાળી;
ભૂખ્યાં, થાક્યાં, હાર્યાં સૌના તું જ ઝાલે સહારા…
માડી, તારા ગરબે ઝબૂકે…

પરાગ કહે: આ નવ નવ રાતે તું જ ઘૂમે છે મા,
દીકરી રૂપે ઘરઘર ઝૂમે, તું જ ઝૂમે છે મા;
દીકરીને જે માન દે, એને મળે તારા ઓવારા…
માડી, તારા ગરબે ઝબૂકે…

– પરાગ રતનપરા