એક ઓશીકું

અમે બંને
એક જ ઓશીકા પર માથું મૂકીએ છીએ,
ને રાતભર
તારાં સપનાં મારી બાજુ ઢળતાં રહે છે,
મારાં તારી બાજુ.

સવારે તું કહે છે —
‘આજે હું કોઈ અજાણ્યા ગામમાં હતી,
ત્યાં દરેક ઘરના ઉંબરે
મારું નામ લખેલું હતું.’

હું ચૂપ રહું છું.
એ ગામ તો મેં
તને મળ્યો એ પહેલાં
ત્રીસ વરસ સુધી
એકલાં એકલાં વસાવ્યું હતું.

ઓશીકાની ખોળમાં રૂ નથી,
આપણાં વરસોનાં ખરેલાં પીંછાં છે —
જે રાતે
એકમેકનાં સપનાંમાં
ઊડતાં શીખી ગયાં છે.

– પરાગ રતનપરા