ચંપલ

બાપુજીને ગયે
તેર દિવસ થયા.

ઘર ધોવાયું,
ગરુડપુરાણ પૂરું થયું,
સગાંવહાલાં ગયાં,
મેં એક પણ આંસુ પાડ્યા વગર
બધું સંભાળી લીધું.
સૌ કહે: ‘દીકરો મજબૂત છે.’

બારણા પાસે
એમનાં ઘસાયેલાં ચંપલ
હજી એમ જ પડ્યાં છે —
ડાબું સહેજ આગળ,
જાણે હમણાં
શાક લેવા નીકળવાના હોય.

આજે સવારે
એક ચકલી
એ ચંપલ પર બેઠી,
ચીં ચીં કરી
ને ઊડી ગઈ.

બસ,
ત્યારે જ
હું પહેલી વાર રડ્યો.

– પરાગ રતનપરા