છૂટા શેર ૮૨૬૬–૮૨૯૫

૮૨૬૬.
રાહ જોતી મા સદા, બેસી ઝરૂખે સાંજના,
હું વિદેશે, ને ઝરૂખો એકલો જોતો રહે.
૮૨૬૭.
વૃક્ષ કાપીને બનાવ્યું બારણું સુંદર અમે,
ખૂલતાં એ બારણે ટહુકો સ્મરે છે ડાળનો.
૮૨૬૮.
કંકુ ઘોળી, ઉંબરે મા સાથિયો પૂરે જરા,
ને ઘરે આખી દિવાળી ઝળહળી ઊઠે પછી.
૮૨૬૯.
ચોપડીમાં ફૂલ મૂક્યું'તું કદી બચપણ મહીં,
પાન ફેરવતાં હજી પણ એ જ મોસમ નીકળે.
૮૨૭૦.
આભના કાગળ ઉપર વીજે સહી કીધી, અને
આ ધરાએ ઘાસનાં તરણે જવાબો આપિયા.
૮૨૭૧.
કેટલી તસવીર ખેંચી, તોય ના આવી કદી
સાંજ એ, જ્યાં તેં ખભે મારા ઢળાવ્યું'તું વદન.
૮૨૭૨.
આ ગરીબીનું ગણિત પણ કેટલું અઘરું, ખુદા!
રોટલી બે, ને જણાં છે પાંચ, ભાગાકાર શો?
૮૨૭૩.
દીકરી જે દી’ પિતાને ‘ના’ કહી શકતી બની,
બાપને ત્યારે થયું કે ઊડવા લાગી પરી.
૮૨૭૪.
ઝાંઝવાંને પણ તરસ લાગે, ખબર કોને હતી?
રણ મહીં એ પણ નદીને શોધતાં ભટકે સદા.
૮૨૭૫.
શ્વાસ ને ઉચ્છ્વાસ વચ્ચે જે ઘડી થંભી જરા,
એ જ ક્ષણમાં જિંદગીનો સાર સૌ સમજાય છે.
૮૨૭૬.
એક ભૂખ્યા બાળકે જોયું મને હસતું, અને
એક સિક્કાની અવેજે આભ આખું દઈ ગયો.
૮૨૭૭.
ગામ છોડ્યું, સાથ ભાથું મા તણું લાવ્યો હતો,
ખોલતાં, બે રોટલામાં વીંટળાયું બાળપણ.
૮૨૭૮.
ફોન પર સૌ સાથ આપે, કોઈ ના પૂછે ખબર,
દોસ્ત હજ્જારો છતાં, મૈયત મહીં બે-ચાર છે.
૮૨૭૯.
સોમવારે ગ્રીન-ટી, ને મંગળે ખાધું સલાડ,
ફાફડા ને ચા મળી, ને ઓગળી ગ્યું ડાયટીંગ.
૮૨૮૦.
વાયદાના ઝાડ પર નેતા ચડાવે ફળ નવાં,
ને પ્રજા વર્ષો સુધી ગણતી રહે છે છાલને.
૮૨૮૧.
વાંસળી વાગી નથી, ગોકુળ થયું સૂનું હવે,
તોય રાધા સાંજ ટાણે જાય જમનાને તટે.
૮૨૮૨.
ઝેરનો જે જામ મીરાં હોઠ પર ધરતી હતી,
એ જ પ્યાલાને ભરીને પ્રેમથી ગાતો ભજન.
૮૨૮૩.
બાપની ઘડિયાળ કાંડે મેં ધરી, તો ભાન થ્યું,
કેટલો ભારે હતો એ બાપનો આખો સમય.
૮૨૮૪.
ઓરડામાં બાપુજીની એક ખુરશી છે હજી,
રાતના ખાંસી સુણાતી એમના શ્વાસો સમી.
૮૨૮૫.
અશ્રુ લૂછ્યાં કોઈનાં, ત્યારે થયું જાણે મને,
આ જ સાચું તીર્થ, મંદિર-મસ્જિદોથી દૂર પણ.
૮૨૮૬.
મોત આવ્યું દ્વાર, બોલ્યો: ‘બેસ, ચા પીશું જરા’,
મોત પણ શરમાઈ ગ્યું, પીધા વિના પાછું ગયું.
૮૨૮૭.
શેર સાંભળનાર લાખો, પીડ સમજે કોઈ ના,
દાદના ઘોંઘાટમાં ખોવાઈ ગઈ મારી ગઝલ.
૮૨૮૮.
થાક ના લાગે તને, આ ઊભવાનો રાતદિન?
ઝાડ બોલ્યું: ‘મૂળ મારાં મા તણો ખોળો સમાં.’
૮૨૮૯.
શોધવા ચાલ્યો હતો હું ક્યાંક ઈશ્વર તો મળે,
આયનો ઘરમાં જ ત્યાં, એ સાદ દેતો’તો મને.
૮૨૯૦.
આ ‘પરાગે’ ફૂલ પાસે કાંઈ ના માગ્યું કદી,
એટલે તો ફૂલ આખું થઈ ગયું એનું સગું.
૮૨૯૧.
વર્ષભરની ફી ભરી દીધી જિમે ઉત્સાહથી,
પણ પછી કસરત કરી મેં સાવ સપનાંમાં જ બસ.
૮૨૯૨.
છાપરાંમાંથી ઝરે જળ, મા ધરે વાસણ બધે,
વાસણે વાસણ વગાડે ઝરઝરી સંગીત ત્યાં.
૮૨૯૩.
દોસ્ત ગ્યો, પણ કીટલી પર એક કપ વધતો હજી,
એટલે બે કપ મગાવું, એક પીઉં, એક એ.
૮૨૯૪.
રોટલી સાથે વણે મા લાગણીના તાંતણા,
એટલે તો પેટ સાથે મન ભરાતું'તું સદા.
૮૨૯૫.
રેતની ઘડિયાળમાં સરતી રહે છે રેત, ને
આપણે ધાર્યું હતું કે આયખું લાંબું હશે.
– પરાગ રતનપરા