છૂટા શેર ૭૮૧૭–૭૮૪૫

૭૮૧૭.
ગયો દૂર, પણ ના ગયું ગામ ક્યાંય,
હજી ખેતરો ઊગતાં સ્વપ્નમાં.
૭૮૧૮.
તમે આવતાં ફૂલ ખીલ્યાં બધે,
ગયાં, ને વસંતે ય આંખો ભરી.
૭૮૧૯.
ગરીબી હટાવીશ, બોલ્યા, પછી
ગરીબો હટાવ્યા નગરથી બધા.
૭૮૨૦.
જગે મા હજી રાતભર, દીકરા,
તને સ્હેજ તાવે બળે મા ય સાથ.
૭૮૨૧.
પડે મેહ, મ્હેકે બધું આંગણું,
ઉઘાડા પગે બાળ નાચે હસી.
૭૮૨૨.
પરાગે ભ્રમરને સુણાવ્યું ભજન,
ભ્રમર ગુંજતો ત્યાં થયો ઓલિયો.
૭૮૨૩.
હતાં બે જ, ને એક છત્રી હતી,
અડધ તું, અડધ હું, પલળતાં સુખે.
૭૮૨૪.
ખુદા ક્યાં હશે? પૂછતો હું સદા,
હૃદયમાં હતો એ, ન જોયો કદી.
૭૮૨૫.
ઘડી હાથમાં, ને સમય ના મળે,
ઘડીઓ ઘણી, પણ ઘડી ક્યાં રહી?
૭૮૨૬.
કલમ જ્યાં ઉઠાવી, સભા ચૂપ થઈ,
ખરા શબ્દમાં ધાર તલવારની.
૭૮૨૭.
નિશાળે ગયું બાળ ખાવા જમણ,
ખરો પાઠ ભૂખે ભણાવ્યો હતો.
૭૮૨૮.
પરાગે ગઝલને હૃદયથી લખી,
ન શાહી, ન કાગળ, ફકત મ્હેક ત્યાં.
૭૮૨૯.
સમય પાંખ લઈ ઊડતો ને જતો,
અમે તો ઉઘાડા ગગન તાકતા.
૭૮૩૦.
હતો ગામમાં ડાયરો રાતભર,
હવે ઘરઘરે સ્ક્રીન ઝળહળ થયાં.
૭૮૩૧.
નજર એક પળ ત્યાં મળી, ને પછી
ઘણાં વર્ષ એ પળ મહીં જીવિયાં.
૭૮૩૨.
મને માતૃભાષા ગમે છે ઘણી,
હજી સ્વપ્નમાં એ જ બોલું સદા.
૭૮૩૩.
દહેજે મળી કાર ને ફ્રીજ પણ,
અને સાથમાં વહુ ય આવી હતી!
૭૮૩૪.
ઉઘાડું હતું બારણું પાંજરે,
ન ઊડ્યું વિહગ, ડર જ કેદી હતો.
૭૮૩૫.
પરાગે ઉઘાડ્યાં બધાં બારણાં,
હવા મ્હેકતી ઓરડે ઓરડે.
૭૮૩૬.
નગરમાં ઘણી ભીડ, ના કો' સ્વજન,
હજારો મુખોમાં નથી ઓળખાણ.
૭૮૩૭.
ચિતા પર બળે દેહ, ને રાખ થાય,
રહે નામ, ને બે ઘડી સાંભરણ.
૭૮૩૮.
વસંતે ગુલાબી બની ડાળ ડાળ,
હૃદય પણ ઉઘડ્યું કળી શું હવે.
૭૮૩૯.
ભલે નાવ ડૂબી, હલેસાં ગયાં,
હજી હાથ મારા તરે છે, સખા.
૭૮૪૦.
ઘરે મા વગર સ્વાદ ગાયબ થયો,
મસાલા બધા એ, ન એ હાથ, બસ.
૭૮૪૧.
અકસ્માત થઈ, ભીડ ત્યાં થઈ ઘણી,
બધા પાસ ફોનો, ન કો હાથ દે.
૭૮૪૨.
પિતા વૃક્ષ, ને મા હતી છાંયડો,
અમે ડાળ પર ઝૂલતાં બાળ સૌ.
૭૮૪૩.
મકાને ઘણા ઓરડા છે, છતાં
નથી એક ખૂણો નિરાંતે રડું.
૭૮૪૪.
પતંગો ચગે આભમાં, ને પછી
કપાયા, ગલીમાં ધસે બાળકો.
૭૮૪૫.
પરાગે કરી પ્રીત કાંટા સહિત,
ગુલાબે હસી મ્હેક આપી ઘણી.
– પરાગ રતનપરા