છૂટા શેર ૭૭૮૭–૭૮૧૬

૭૭૮૭.
હતો ગામમાં એક મેળો મજાનો,
હવે ત્યાં ખડો મોલ, ખાલી ખજાનો.
૭૭૮૮.
નદીને કિનારે તરસ્યો રહીને,
સમજ ત્યાં પડી: પ્રેમ પાણી ખરું છે.
૭૭૮૯.
ન બોલ્યાં તમે, તોય સમજી ગયો હું,
હતી આંખની એ અબોલી કહાણી.
૭૭૯૦.
ઝરૂખે હતી રાહ જોતી સદા એ,
ન આવ્યો ફરી હું, ઝરૂખો ય રોયો.
૭૭૯૧.
વિદાયે ઢળી એ પિતાની ગળે, ને
બધો બંધ તૂટ્યો પિતાનો અડગ જે.
૭૭૯૨.
ગઝલમાં લખું તો તને ક્યાં સમાવું?
નથી શબ્દ એવો, તને જે નિભાવે.
૭૭૯૩.
ભલે મા નથી, પણ રસોડે હજી છે,
વઘારે, મસાલે, બધે મ્હેક એની.
૭૭૯૪.
પરાગે ગલીઓ, નગર, ગામ ઘૂમી,
બધે એક સરખી સુગંધો વહાવી.
૭૭૯૫.
અમાસે ગગન પણ ઉદાસી ભરેલું,
ખરે એક તારો, ઘડીભર ઉજાસે.
૭૭૯૬.
ભલે વાયરા, વીજ, વરસાદ, તોફાન,
હજી ઝૂંપડીમાં બળે એક દીવો.
૭૭૯૭.
વતનની ગલીઓ હજી સાદ દે છે,
નગરમાં નથી ક્યાંય એ સાદ વ્હાલો.
૭૭૯૮.
પિતાના ખભા પર નિહાળ્યું જગત મેં,
હવે એ ખભા પર ઉદાસી પડી છે.
૭૭૯૯.
તને ચાંદ-તારા મળે, એ વચન'તું,
હવે તો ટમેટાંય મોંઘાં પડે છે.
૭૮૦૦.
હતો મેહ, ખાબોચિયાં, નાવ કાગળ,
હવે તો ઝરૂખે રહું સાવ કોરો.
૭૮૦૧.
ખુદાને નિહાળ્યો ગરીબી મહીં મેં,
નમાજો, ભજન, ઘંટ, સૌ તો બહાનાં.
૭૮૦૨.
કિતાબો સજાવી, ન વાંચી કદી પણ,
હવે ધૂળ ખાતી પડી છે કબાટે.
૭૮૦૩.
ગયો જિમ, ઉઠાવ્યું વજન સો કિલો, પણ
ઘરે શાક-થેલી ઉપાડી ન શક્યો.
૭૮૦૪.
યશોદા નિહાળે મુખે લાલના, ત્યાં
ભમે ચાંદ-સૂરજ, ઝગે ઝાડ-ડુંગર.
૭૮૦૫.
વિદેશે ગયો પુત્ર, ઘર છે અધૂરું,
હજી મા પરોઢે નિહાળે ઝરૂખો.
૭૮૦૬.
પરાગે ન રાખ્યું કશું ભીતરે, ને
હવા સંગ વ્હેંચી બધી મ્હેક એણે.
૭૮૦૭.
ગયા જ્યારથી એ, ઘરે મૌન બોલે,
હજી ખાટલે એમની લાકડી છે.
૭૮૦૮.
શરદની ધવલ ચાંદનીમાં નહાતી,
નવોઢા સમી એ ધરા લાજ કાઢે.
૭૮૦૯.
અરીસે હવે કોણ દેખાય છે, દોસ્ત?
પિતા જેમ મુખ છે, પિતા જેમ ધ્રૂજું.
૭૮૧૦.
તિમિરને કહે એક દીવો હસીને:
ભલે તું ઘણો, હું ય ઓછો નથી, દોસ્ત.
૭૮૧૧.
હજારો હતા મિત્ર ફેસબુક પર, પણ
ખબર પૂછનારો ન આવ્યો ઘરે કો'.
૭૮૧૨.
ટકાની રમતમાં ગયું બાળપણ, ને
પતંગો રડે છે અગાસી ઉપર સૌ.
૭૮૧૩.
પરાગે જલાવ્યા બધા પત્ર તારા,
ધુમાડે હજી મ્હેક આવે ગુલાબી.
૭૮૧૪.
ધરા પર હવે વૃક્ષ ઓછાં થયાં છે,
હવે ઝાડ ભીંતે ચિતરવાં પડે છે.
૭૮૧૫.
પરાગે કશે નામ છાપ્યું નહીં, પણ
છતાં ઓળખે છે બધાં ફૂલ એને.
૭૮૧૬.
અબોલા હતા, તોય ચા બે બનાવી,
રિસામણ ભલે પણ હૃદય તો હતું એક.
– પરાગ રતનપરા