છૂટા શેર ૬૧૮૬–૬૨૧૫

૬૧૮૬.
હવે ગામ ખાલી, ગલી પણ ઉદાસી,
બધાં છોકરાં તો નગરમાં રહે છે.

૬૧૮૭.
પરાગે ભરી પાંખ, ને ફૂલ બોલ્યું:
‘મનેયે સફરમાં તમારી કરી લે.’

૬૧૮૮.
મળે રાજ, કે આ મળે સૌ જમાનો,
મને મા મળે, તો મળે સૌ ખજાના.

૬૧૮૯.
મુસાફર બની હું ભટક્યો જગતમાં,
ઠિકાણું હતું તોય માના જ ખોળે.

૬૧૯૦.
ઉનાળો બળે, ને શિયાળો ઠરે છે,
બધી મોસમો છે ગરીબો તણે શિર.

૬૧૯૧.
પરાગે ગઝલને સુગંધી બનાવી,
હવાએ ઉડાડી દિશાઓ ઉપર સૌ.

૬૧૯૨.
જમાનો બદલતો રહે છે નિરંતર,
છતાં મા તણી પ્રીત બદલી નથી કંઈ.

૬૧૯૩.
દિવાળી પછી ઓસરીમાં પડેલા
વડીલો સમાં કોડિયાં તેલ વિણ સૌ.

૬૧૯૪.
વફાનાં વચન આપનારા ગયા, લો,
નિભાવી ગયા, જે હતા સાવ મૂંગા.

૬૧૯૫.
પરાગે ન માગી કદી મ્હેક ફૂલે,
છતાં ફૂલ સોંપી ગયું જાત આખી.

૬૧૯૬.
તમે પાસ બેઠાં, ઘડી પણ ન લાગી,
તમે દૂર જાતાં, ઘડી થઈ સદી શી.

૬૧૯૭.
હતા જે પિતા, તે હવે વૃદ્ધઘરમાં,
અને પુત્ર પૂજે પિતા સ્ટેટસોમાં.

૬૧૯૮.
ઉગાડે ધરા અન્ન, ફળ, ફૂલ, વૃક્ષો,
અને આપણે ઝેર દઈએ બદલમાં.

૬૧૯૯.
હજારો વરસથી સમંદર ઉછાળે,
છતાં ચાંદ છે દૂર, મોજાં ઉદાસી.

૬૨૦૦.
પરાગે ઉછેર્યું હૃદય એક બાગે,
ભલે કંટકો પણ થયા ત્યાં ઘણાયે.

૬૨૦૧.
હજી ટેબલે એક કાગળ અધૂરો,
તને શું લખું? ક્યાં હવે તું વસે છે?

૬૨૦૨.
નદી જઈ મળી જ્યાં સમંદર મહીં ત્યાં,
ગુમાવ્યું બધું નામ, મીઠાશ, ઓળખ.

૬૨૦૩.
પરાગે ગુલાબી સુગંધી ભરી છે
પુરાણા તમારા જ પત્રો મહીં, લે.

૬૨૦૪.
રસોડે હતી મા સવારે-બપોરે,
બધાને જમાડી, પછી ખુદ જમી’તી.

૬૨૦૫.
અમાસે બધા દીપ ધરતા હતા ત્યાં,
ઉજાસે ઉતાર્યા ગળેથી બધાએ.

૬૨૦૬.
પરાગે ગઝલ ગાઈ ભીની હવામાં,
ઝરે મેહ, જાણે ઝરે શબ્દ મારા.

૬૨૦૭.
રડાવે સમય, ને હસાવે સમય પણ,
સમયને ઉકેલે, હજી કોણ એવો?

૬૨૦૮.
હજારો સડક, ને હજારો દિશાઓ,
છતાં ઘર ભણી કોઈ કેડી ન જાતી.

૬૨૦૯.
નથી ફૂલ પાસે, નથી બાગમાં હું,
પરાગે, હવામાં વસું છું હવે તો.

૬૨૧૦.
ભલે લાખ તારા ગગનમાં ઝગે, પણ
અમાસે ફકત એક દીવો ખપે છે.

૬૨૧૧.
વિદેશે ગયો ભાઈ, ને રાખડી પણ
મળી એ ટપાલે, ઝરી ભાઈ આંખો.

૬૨૧૨.
કરો કર્મ, ફળની ન ચિંતા જરાયે,
કહે કૃષ્ણ, ગીતા તણો સાર એ છે.

૬૨૧૩.
તિજોરી ભરી, તોય ઊંઘે ન શેઠો,
મજૂરો નિરાંતે ઘસે ઘોર ભોંયે.

૬૨૧૪.
ઘરે દીકરી, તો દિવાળી સદાયે,
હસે, તો ઝગે દીવડા ઓરડામાં.

૬૨૧૫.
ઘડી બે ઘડી બેસ, ઓ ભાઈ, પાસે,
પછી દોડતો જાય છે આ સમય તો.

– પરાગ રતનપરા