છૂટા શેર ૬૧૫૬–૬૧૮૫

૬૧૫૬.
ગયો છું દૂર પરદેશે, ભલે ડૉલર કમાવાને,
હજી માને લખું કાગળ, અમારી માતૃભાષામાં.

૬૧૫૭.
ગગનને ચૂમતા ટાવર, ગગનને ચૂમતા સપનાં,
છતાં માણસ થયો નાનો, ઘણો નાનો, ઘણો નાનો.

૬૧૫૮.
ઝરૂખે દીવડો મૂકી, પ્રતીક્ષા રાતભર કીધી,
પવનનાં પગરવો સૂણ્યાં, તમે આવ્યા નહીં તોયે.

૬૧૫૯.
પરાગે ફૂલને પૂછ્યું, ‘તને ખરવું ડરાવે ના?’
હસીને ફૂલ બોલ્યું: ‘મ્હેક તો મારી હવામાં છે.’

૬૧૬૦.
ઉછેરે મા ગરીબીમાં, અમીરીથી બચાવીને,
નહીં તો આજ હું પણ બંગલામાં એકલો હોતે.

૬૧૬૧.
નદી ખળખળ વહે છે, ને કિનારે ઝૂંપડી ઊભી,
વહી’તી પૂરમાં, પાછી બની એ ત્યાં, હઠીલી થઈ.

૬૧૬૨.
ઘણું દેવું કરી બાપે, ઉજવ્યાં લગ્ન ઠાઠે સૌ,
પછી વર્ષો સુધી ભરતો હતો એ ભોજના હપ્તા.

૬૧૬૩.
વિદાયે દીકરી રડતી, પિતાજી ચૂપ ઊભેલા,
નદી એની વહી બ્હારે, પિતા ભીતર જ ડૂબેલા.

૬૧૬૪.
પરાગે મ્હેકને લખવા કલમ માગી હતી રબથી,
ખુદાએ પાંખડી આપી, ‘લખી લે આ ઉપર સઘળું.’

૬૧૬૫.
તમારી યાદની ભીની હવા આવી ઝરૂખેથી,
નહીં તો ઓરડો મારો ભરેલો છે ધુમાડાથી.

૬૧૬૬.
વગાડે વાંસળી કાનો, અને રાધા ઘડો મૂકી
કદંબે દોડતી આવે, વિસારી ગામ ને ગોકુળ.

૬૧૬૭.
નવું જિમ, ને નવા જોડા, નવો પોશાક લઈ આવ્યો,
પછી બીજે દિવસ સોફે, અને ત્રીજે દિવસ તોબા!

૬૧૬૮.
ગઝલના શેરમાં સાચું કહું તો લોક રૂઠે છે,
અને જૂઠું કહું તો વાહવાહી થઈ જતી ત્યારે.

૬૧૬૯.
દવાઓ કામ ના આવી, સલાહો કામ ના આવી,
પછી માની દુઆ આવી, તરત ઊભો થયો હું તો.

૬૧૭૦.
પરાગે બાગમાં જોયું, કળી ચૂંટે જ માળી ખુદ,
રખેવાળો જ લૂંટે તો, કહો, ક્યાં જઈ કહું દુખડાં?

૬૧૭૧.
નગરમાં સૌ ઉતાવળમાં, કશે પ્હોંચ્યા નથી તોયે,
ઘડી છે હાથમાં સૌના, સમય ના કોઈની પાસે.

૬૧૭૨.
નયનમાં બે સપન લઈને, ગયો’તો હું નગર મોટે,
ગુમાવી ત્યાં નયન બેઠો, સપન ક્યાંથી હવે બચશે?

૬૧૭૩.
જુવાની દોડતી ચાલી, વળીને પણ નથી જોતી,
હવે ઘડપણ નિરાંતે ઓસરીમાં ખાટલે બેઠું.

૬૧૭૪.
સુગંધી જેમ મારું નામ પણ ઊડી જશે આખર,
પરાગે એટલે તો નામ ફૂલોમાં વસાવ્યું છે.

૬૧૭૫.
હતાં ઘર સાંકડાં, પણ મન વિશાળાં ગામમાં મારે,
નગરમાં ફ્લેટ મોટા છે, અને મન સાંકડાં સઘળાં.

૬૧૭૬.
ટપાલી આવતો, તો મા ઝરૂખે દોડતી પ્હેલાં,
હવે તો ફોન રણકે છે, ઉમળકો ક્યાંય ના દીઠો.

૬૧૭૭.
કપાયું વૃક્ષ, ત્યાં માળા વિખેરાયા બધા સૂના,
અને પંખી ગયાં ઊડી, અમે ફોટા પડાવ્યા ત્યાં.

૬૧૭૮.
હજારો ફૂલ ખીલ્યાં ને ખરી ગ્યાં સૌ સમય સાથે,
પરાગે મ્હેક રાખી છે હવાના કોઈ ખિસ્સામાં.

૬૧૭૯.
ભ્રમર ગુંજી ગયો ફૂલે, પવન લઈ ગ્યો સુગંધી સૌ,
પરાગે તો ખરીને ધૂળમાં બીજું કમળ વાવ્યું.

૬૧૮૦.
ઘણા નેતા, ઘણા વાદા, ઘણાં ભાષણ, ઘણી રેલી,
પ્રજાને તોય મળતી બસ ઘણી ખાલી ઘણી થાળી.

૬૧૮૧.
ભલે સોનું ઘણું પરદેશની ધરતી ઉપર મળતું,
વતનની ધૂળમાં જે ઊંઘ આવે, એ નથી મળતી.

૬૧૮૨.
નયન તો સૌ જુએ, પણ કોઈ ના ભાળે છુપી ભીનાશ,
હસું છું એટલે સૌને સુખી લાગું, સદા લાગું.

૬૧૮૩.
ઘણા સંબંધ છે નાજુક, ઉપાડો હાથ સંભાળી,
નહીં તો સાંધશો તોયે, તિરાડો તો રહી જાશે.

૬૧૮૪.
ગરીબોને નથી ખપતાં ભજન કે જ્ઞાનનાં ભાષણ,
ઘડી ભર રોટલો આપો, પછી ઈશ્વર ભજી લેશે.

૬૧૮૫.
ઘણું બોલ્યા, ઘણું ગાયું, ઘણું લખ્યું, ઘણું વાંચ્યું,
છતાં સાચું સમજ આવ્યું, થયા જ્યારે અમે મૂંગા.

– પરાગ રતનપરા