છૂટા શેર ૪૩૬–૪૬૫

૪૩૬.
આંખમાં આંસુ છે, હોઠ પર ગીત છે,
જિંદગી આમ પણ ખૂબ જીવી અમે.

૪૩૭.
ઝૂંપડીમાં હતો એક દીવો, અને
રાતભર ચાંદ એને નિહાળ્યા કરે.

૪૩૮.
દીકરી સાસરે જાય છે આજ તો,
આંગણું આંસુઓ પાથરી રોઈ ગ્યું.

૪૩૯.
આ ‘પરાગે’ લખી વાત ફૂલો તણી,
પાનખર પણ જરા મ્હોરવા લાગતી.

૪૪૦.
વાદળો ગામ પર ઝૂકતાં આવિયાં,
ખેતરો નાચતાં, ગાય ખેડૂત પણ.

૪૪૧.
ભીડ છે, શોર છે, રોશની છે ઘણી,
તોય માણસ અહીં એકલો સાવ છે.

૪૪૨.
આયનો જોઈને પૂછતો: ‘કોણ તું?’
આયનો પણ મને એ જ પૂછ્યા કરે.

૪૪૩.
દાંત ખોયા, છતાં હાસ્ય ખોયું નથી,
બોખલું મુખ હજી ચાંદની-શું હસે.

૪૪૪.
ફૂલ સૂકું ભલે, પાંખડી પણ ખરી,
આ ‘પરાગે’ હવા મ્હેકતી રાખતો.

૪૪૫.
સરહદે છે ખડો, બરફમાં રાતભર,
તો જ ઊંઘી શકો ગોદડે સૌ તમે.

૪૪૬.
ક્રીમ ચોળી ઘણી, ના થયો ફેર પણ,
માત્ર ખિસ્સા તણો રંગ ઊડી ગયો.

૪૪૭.
ગામથી બા તણો એક કાગળ હતો,
વાંચતાં વાંચતાં આંખ ભીની હતી.

૪૪૮.
ચોકમાં પૂતળું સ્થાપિયું એમનું,
કાગડા રોજ એને નમન આપતા.

૪૪૯.
આ ‘પરાગે’ ઘણા મિત્ર જોયા અહીં,
એક બસ મા જ સાચી સખી નીકળી.

૪૫૦.
ચા, ભજીયાં અને મેઘ ગાજે ઘણો,
‘ડાયટો’ કાલથી, આજ તો ઝાપટો!

૪૫૧.
બાળપણમાં લખોટી હતી સંપદા,
આજ મિલકત છતાં એ ખુશી ક્યાં મળે?

૪૫૨.
સાથિયો પૂરિયો ઉંબરે પ્રેમથી,
આવનારા બધા એ જ ભૂંસી ગયા.

૪૫૩.
વારતા બા તણી ચાંદની, રાજની,
ઊંઘ આવી જતી, ને પરી આવતી.

૪૫૪.
આ ‘પરાગે’ કલમ પ્રેમથી હાથ લઈ,
માતૃભાષા તણો દીપ રાખ્યો સજીવ.

૪૫૫.
મોર નાચ્યો અને ઢેલ મલકી હતી,
આભ પણ ગાજતું દાદ દેતું હતું.

૪૫૬.
ઢોકળાં, ખાખરા, થેપલાં સાથમાં,
ગુર્જરો જ્યાં જશે, ત્યાં જ ગુજરાત છે.

૪૫૭.
ઝાડ ફળથી નમે, લોક નામે ચડે,
કોણ ઊંચું ખરું, એ સમય જાણશે.

૪૫૮.
રાતભર એ જગી, હાથમાં હાથ લઈ,
ના હતી નર્સ, એ ઈશની દીકરી.

૪૫૯.
આ ‘પરાગે’ સુણી બાગની વાત, ને
ગુંજતાં ભૃંગ ગાતા ગઝલ ત્યાં હતા.

૪૬૦.
ખાડમાં રોડ કે રોડમાં ખાડ છે?
તંત્રને પૂછતાં, મેઘનો દોષ, બસ.

૪૬૧.
આભમાં તારલા દીપ જેવા બળે,
કોણ ઘી પૂરતું, કોઈ જાણે નહીં.

૪૬૨.
સૌ રમે રંગ, એ શ્વેત સાડી ધરી,
કોઈ એનેય છાંટો જરા રંગ, લ્યો.

૪૬૩.
આ ‘પરાગે’ લખી આખરી શેર ત્યાં,
ફૂલ જેવું ખરી, મ્હેક થઈ ગ્યો હવે.

૪૬૪.
કોયલે સાદ દીધો વસંતે ઘણો,
કાનમાં સૌ ભરાવી ‘ઇયરફોન’ છે.

૪૬૫.
આ ધરા, આ ગગન, આ હવા, આ નદી,
મફત આપે બધું, તોય આભાર ના.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૨૩૨–૩૩૧ · શેર ક્રમ ૪૬૬–૬૬૫