છૂટા શેર ૨૪૪૬–૨૪૬૫

૨૪૪૬.
બા હજી ઓરડે ઝૂલતી હીંચકે,
રાતભર એ જ સૂરે કિચૂડે સદા.

૨૪૪૭.
ઝરમરે આભનું ગીત ગાતું, સખી,
યાદ તારી બની બુંદ ભીના પડે.

૨૪૪૮.
ઍપમાં દસ હજારો ડગો ચાલવા,
ફોન હાલ્યો, ન હું ખાટલે, ‘વાહ રે!’

૨૪૪૯.
શ્વાસનો તાર તૂટ્યો, પછી ખોળિયું
રેતનું ઘર બની ધૂળમાં ઓગળે.

૨૪૫૦.
આ પરાગે કલમ આજ મૂકી ભલે,
શબ્દ તો ઊડતા ઝાડ પર ગાય છે.

૨૪૫૧.
ગામનાં છાપરાં ઘાસનાં ઝૂંપડાં,
ત્યાં હવે ટાવરો કાચના ઝળહળે.

૨૪૫૨.
ચાંદ ને તું બને એક સરખાં દિસે,
ફેર બસ એટલો, ચાંદ ના બોલતો.

૨૪૫૩.
ઑર્ડરો આવતા રોજ, ખોખાં ભરી,
સુખ ન આવ્યું કદી એક પણ પાર્સલે.

૨૪૫૪.
ભીતરે દીવડો ઝળહળે, તો પછી
બ્હારના સૂર્યની શી ગરજ છે, ભલા?

૨૪૫૫.
લાકડી હાથમાં, કાંપતી ચાલ, ને
આંખમાં તોય આખું ગગન ઝૂલતું.

૨૪૫૬.
જ્યાં પરાગે ગઝલ ગાઈ ત્યાં આભમાં
તારલા સાંભળી નાચતા રાતભર.

૨૪૫૭.
ફ્લૅટમાં એકલો ચાંદ જોઉં, અને
ચાંદ પણ એકલો મુજ સમો આભમાં.

૨૪૫૮.
મંચ પર બોલતા કાગળો વાંચતા,
ભાષણો તો લખે કોઈ ‘પીએ’ સદા.

૨૪૫૯.
વાંસળી ગોપને, ગામને ભૂલવે,
શ્યામને યાદ પણ આવતી રાધિકા.

૨૪૬૦.
બા તણા હાથમાં રોટલી ગોળ થઈ,
ભૂખ ભાગી ઘરેથી, ખુશી પાંગરી.

૨૪૬૧.
રાતના ત્રણ વગે જાગતો એકલો,
સાથમાં બોલતી ભીંત પરની ઘડી.

૨૪૬૨.
સાગરે ઊછળે મોજ ને ઓટ પણ,
જિંદગી જેમ આ સુખ અને દુઃખ પણ.

૨૪૬૩.
ટૅક્સ આપ્યો ભલે, રોડ ક્યાં ગામમાં?
ખાડ ને ધૂળ ને કાદવો છે બધે.

૨૪૬૪.
ડાયરીમાં સુકાયું હજી ફૂલ છે,
મ્હેક તારી હજી એ જ છે ત્યાં, સખી.

૨૪૬૫.
આખરે આ પરાગે ગઝલ ગાઈ ને
શ્વાસને પાંખ દઈ આભમાં ઊડવા.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૧૨૩૨–૧૩૩૧ · શેર ક્રમ ૨૪૬૬–૨૬૬૫