← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

છત્રી

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

બાપુજીની છત્રી —
કાળી, મોટી, લાકડાના હાથાવાળી.
એમાં ત્રણ જણ સમાઈ જતાં:
બાપુજી, બા, ને વચ્ચે હું.
બાપુજી અડધા ભીંજાતા,
બા અડધી,
ને હું આખો કોરો.

આજે મારી પાસે
ફોલ્ડિંગ છત્રી છે,
બટન દબાવો ને ખૂલી જાય.
એમાં એક જ જણ સમાય છે.

ગયા ચોમાસે
દીકરો ભીંજાતો દોડી આવ્યો,
મેં છત્રી એની તરફ નમાવી,
ને મારો ખભો ભીંજાયો —

ત્યારે સમજાયું,
છત્રી કદી માપથી નાની નથી હોતી,
બાપ માપથી
મોટો હોય છે.

– પરાગ રતનપરા

અછાંદસ
← પહેલો લેખઝાકળઆગલો લેખ →હોય પણ