બેન્ચ

નિશાળની
છેલ્લી બેન્ચ પર
કંપાસની અણીથી
મેં બે અક્ષર કોતર્યા હતા —
એક એનો,
એક મારો,
વચ્ચે એક નાનું વત્તાનું ચિહ્ન.

એને કદી કહ્યું નહીં.
એ પરણી ગઈ,
હું પરદેશ ગયો.

ત્રીસ વર્ષે
નિશાળે ગયો.
નવી બેન્ચો આવી ગઈ હતી —
સ્ટીલની,
ચકચકતી.

જૂની બેન્ચો
પાછળના વાડામાં
બળતણ માટે
ખડકી હતી.

મેં એક એક લાકડું ફંફોસ્યું.
અક્ષર ન જડ્યા.

પાછો વળતો હતો
ત્યારે સમજાયું —
કંપાસ
લાકડા પર નહોતો ચાલ્યો;
એ અક્ષર
તો
ક્યારના
મારી છાતીમાં કોતરાયેલા છે,
ને ત્યાં
કોઈ નવી બેન્ચ આવતી નથી.

– પરાગ રતનપરા