બસ આટલું

ખેડૂતે
આકાશ સામે જોઈને
કશું માગ્યું નહીં.

ન છલકાતી નદી,
ન ભરાતો કૂવો,
ન કોઠાર ભરાય એવો મોલ.

એણે
માત્ર ખોબો ધર્યો.

બસ,
એટલું વરસ
કે આ ખોબો ભરાય,
ને હું
મારી દીકરીના
ધૂળવાળા પગ ધોઈ શકું
એના લગનના દિવસે.

વાદળ
થોડી વાર અટક્યું,
પછી
ખેતર આખું
રડી પડ્યું.

– પરાગ રતનપરા