આવે તો સ્હેવું

દુઃખ આવે તો આવવા દેજે, મનવા, બારણું ખોલી,
બેસાડી ઓટલે, પાજે પાણી, બોલજે મીઠી બોલી.

દુઃખ પણ મહેમાન છે, ભાઈ, ના રહેવાનું કાયમ,
બે દા’ડા રોકાશે, પછી જાશે કરીને સલામ;
જતાં જતાં દઈ જાશે તને સમજણની એક ઝોળી…
દુઃખ આવે તો…

સુખ આવે તો છકી ન જાજે, ના ભૂલજે તારો ગામ,
ઝૂંપડીની એ ધૂળ ને માના હાથનો જૂનો જામ;
સુખ-દુઃખ બેઉ ચાલ્યાં જાશે, એક જ રહેશે ટોળી…
દુઃખ આવે તો…

પરાગ કહે: આ જીવન તો છે પાંદડે ઝાકળ-બિંદુ,
તડકો આવે, ઊડી જાશે, તોય ઝળકે જાણે સિંધુ;
હસતો રહેજે, ગાતો રહેજે, રંગે પૂરજે રંગોળી…
દુઃખ આવે તો…

– પરાગ રતનપરા