યાદનું તળાવ

છલકાયું રે છલકાયું, મારી યાદનું તળાવ છલકાયું,
પાળ તોડીને પાંપણ સુધી આવ્યું, ને હૈયું આખુંય ભીંજાયું.

સાંજ પડ્યે તું ઘાટ ઉપર આવતી, ને પાણી ભરતી બેડલે,
તારા ઝાંઝરના ઝીણા રણકારે, ઝૂલતી ડાળીઓ લીમડે;
આજ ઘાટ સૂનો, ને બેડલું ફૂટેલું, ને ઝાંઝર ક્યાંક ખોવાયું.
છલકાયું રે છલકાયું…

કમળ ખીલ્યાં તે તારી આંખો જેવાં, ને પોયણાં તારા હાસ,
બગલાં બેઠાં તે તારી ઓઢણીના ધોળા ધોળા ભાસ;
મોજું ઊઠે તો તારું નામ લખાય, ને મોજું શમે તો ભૂંસાયું.
છલકાયું રે છલકાયું…

લોક કહે છે, કે તળાવ સુકાશે, ઉનાળો આવશે આકરો,
પરાગ કહે, જે આંખોમાં ભર્યું, એનો ક્યાં ઓછો થાય વાવરો?
સૂરજ ભલે ને આખું આભ બાળે, મારું તળાવ નહીં સુકાયું.
છલકાયું રે છલકાયું…

– પરાગ રતનપરા