સોળમું બેઠું રે!

આજ મને સોળમું બેઠું રે, હોઠ ઉપર મૂછનો દોરો,
અરીસો છોડે નહીં રે મને, ને મા કહે, ‘છોકરો થયો ગોરો!’

કાંસકો લઈને બેસું સવારે, વાળમાં પાડું છું પાંથી,
બાઈકની ચાવી માગું તો બાપુ કહે, ‘પહેલાં ચોપડી લાવ સાથી’;
સાઇકલે ઘંટડી વગાડું ત્યાં, એ ઝરૂખે ના દેખાય ઓરો.
આજ મને સોળમું બેઠું રે…

મોબાઈલમાં સો સેલ્ફી પાડું, ને એક જ ગમે નહીં મને,
દાદી કહે, ‘બેટા, ખીર ખા', ને હું કહું, ‘ડાયટ છે મારે ઘને’;
કવિતા લખું છું ચોરીછૂપીથી, કાગળ રાખું છું કોરો.
આજ મને સોળમું બેઠું રે…

ગામ આખું લાગે નાનું નાનું, ને આભ લાગે ખિસ્સામાં,
પરાગ કહે, આ ઉંમર જ એવી, ચાંદ ઊગે છે હિસ્સામાં;
વીસ વરસ પછી યાદ આવશે આ, જ્યારે માથે પડશે ધોળો દોરો.
આજ મને સોળમું બેઠું રે…

– પરાગ રતનપરા