વિસામો

કેડીએ કેડીએ થાક્યા પગને, વડલે વિસામો,
તડકે તડકે બળતા જીવને છાંયડે વિસામો.

માથે ભારો, પગમાં કાંટા, કાળઝાળ બપોર,
પનિહારીના પગ દાઝે, ને માથે બેડાં-જોર;
વડની ડાળે પંખી ગાતાં, ઠરતો જીવ અમારો…
વડલે વિસામો…

દાદા વાવી ગયા’તા આ ઝાડ, નહોતી ફળની આશ,
આજ એની છાયામાં બેઠું આખું ગામ ઉદાસ;
વાવે કોઈ ને ખાય કોઈ — દાદાનો આ વિસામો…
વડલે વિસામો…

પરાગ કહે: તું પણ બનજે કોઈનો નાનો વડલો,
ભલે ન આપે ફળ, આપજે છાંયો, થોડો ઠંડો;
થાક્યા જીવને બે ઘડી દેજે પ્રેમનો તું વિસામો…
વડલે વિસામો…

– પરાગ રતનપરા