વસંતી પરોઢ

વસંતી પરોઢે ન આંખો ખુલાતી,
ઝરૂખે સુણાતી ટહુકની પ્રભાતી;
હતો રાતભર વાયરો, ફૂલ ખરિયાં,
ગણું કેટલાં? બસ, સુગંધ જ ગણાતી.

– પરાગ રતનપરા