વસંત આવી

આંબે મ્હોર્યા મોર, સખી રે, આંબે મ્હોર્યા મોર,
કોયલ બોલે ડાળે ડાળે, મનમાં નાચે મોર.

ખેતર પીળાં રાઈનાં ફૂલે, કેસૂડે લાલ વન,
વાયરો આવે ગંધ લઈને, ઘેલું થાતું મન;
ઓઢણી ઊડે આભ સુધી, ને બાંધી ન રહે કોર…
આંબે મ્હોર્યા મોર…

દાદીમા તડકે બેઠાં, ને કહે: ‘ઠંડી ગઈ, હાશ!’
બાળક દોડે પતંગિયાં પાછળ, હાથમાં લઈને આશ;
ઘર-આંગણે વસંત ઊતરી, જાણે નવલું પરોઢ…
આંબે મ્હોર્યા મોર…

પરાગ કહે: આ વસંત નથી બસ ફૂલો કેરો ભાર,
એ તો ધરતીનું સ્મિત છે, જે આવે વરસે એક વાર;
જેના હૈયે વસંત વસે, એને બારે માસ ટહુકા-ઝોર…
આંબે મ્હોર્યા મોર…

– પરાગ રતનપરા