વાટ બનાવ

પ્રભુ, મને દીવો નહીં, દીવાની વાટ બનાવ,
બળતાં બળતાં અજવાળું દઉં, એવો ભાવ જગાવ.

મોટો થઈને ઝળહળું ના, ના માગું સન્માન,
ઝૂંપડીના ખૂણે બળું, ત્યાં કોઈ વાંચે જ્ઞાન;
મારું તેલ ભલે ખૂટે, પણ કોઈનું અંધારું હટાવ…
પ્રભુ, મને…

ના માગું હું સાગર મોટો, ના માગું વરસાદ,
ખોબો જળ દે, તરસ્યા હોઠે પહોંચું, એ જ મુરાદ;
નાનો રાખ, પણ કામ આવું, એવો મને ઘડાવ…
પ્રભુ, મને…

પરાગ કહે: ફૂલ થઈને ના, બસ રજ થઈને રાખ,
ઊડું પવને, બીજ બનું, ને ફળે કોઈની શાખ;
હું ન રહું, પણ વન લહેરાય, એવો અંત લખાવ…
પ્રભુ, મને…

– પરાગ રતનપરા