ઉંબરે ઠેસ

ઉંબરે ઠેસ વાગી ને સાંભર્યું એનું નામ,
સખી રે, પગની પાનીએ ઊગ્યું આખું ગામ.

પાણિયારે બેડું મૂકતાં ઘરઘર બોલ્યો કૂવો,
‘આવ્યો છે ઓલો!’ — એવું ફળિયે ગાજ્યો ધૂવો;
હરખે ભૂલી પગલાં, ઠેસ વાગી ધામધૂમ…
સખી રે, પગની પાનીએ…

બા પૂછે: ‘કાં ઠોકર ખાધી? ધ્યાન ક્યાં છે તારું?’
હું શું કહું? કે ધ્યાન ગયું છે સીમ લગી ઉતારું;
લોહી ટપક્યું, તોય હસું હું, જાણે મળ્યો મલમ…
સખી રે, પગની પાનીએ…

પરાગ કહે: આ ઠેસ નથી, આ પ્રેમનો પહેલો સંદેશો,
વાગે પગમાં, ને દુખે ત્યાં હૈયું — એવો દેશો;
ઉંબર ઓળંગવાનું શીખી, એ જ પ્રીતની રસમ…
સખી રે, પગની પાનીએ…

– પરાગ રતનપરા