તોય

મેં તો બારણાં વાસ્યાં, ભીડી સાંકળ, તોય રે,
ચકલી ચાંચમાં ચોમાસું લઈ આવી કોય રે.

મેં તો બારીએ પડદા ઢાળ્યા, ભીંતે ટાંગ્યા તાળા,
તોય તડકો પેઠો ધીમે, ઝીણા ઝીણા ઝાળા;
ધૂળ ઊડીને બેઠી મારા ઓશીકાની કોર રે…
મેં તો બારણાં…

મેં તો મનને સમજાવ્યું: ‘હવે ભૂલી જા એ નામ,’
તોય સપનામાં આવીને બેઠું, પૂછ્યું: ‘કેમ?’
હોઠે તાળું દીધું, તોય આંખે ઊગ્યો મોર રે…
મેં તો બારણાં…

પરાગ કહે: જે આવવાનું, એ ઉપરવટ થઈ આવે,
વાડ, વંડી, પહેરા, નિયમ, કોઈ ન એને ફાવે;
જીવન તો છે ચકલી જેવું, ના માને કોઈ જોર રે…
મેં તો બારણાં…

– પરાગ રતનપરા