તંબૂરો

મારો તંબૂરો બોલે ‘શ્યામ, શ્યામ’, રાણાજી,
મારે ઝરૂખા શું કામ? મારે ગોકુળિયું ગામ.

સોનાનાં ઘરેણાં ઉતાર્યાં, પહેર્યો ભગવો વેશ,
કુળની લાજ કહો તો કહો, મારો તો શ્યામ જ દેશ;
લોક કહે છે ‘ઘેલી’, તો ઘેલી, ઘેલું મારું નામ…
મારો તંબૂરો…

વિષનો પ્યાલો મોકલ્યો, તો મેં ચરણામૃત જાણ્યો,
સાપ મોકલ્યો, તો મેં એને શાલિગ્રામ પરમાણ્યો;
જેને રાખે સાંવરિયો, એને કોણ કરે બદનામ?
મારો તંબૂરો…

પરાગ કહે: મીરાં તો ગઈ, પણ એકતારો બાકી,
જે સૂર જગમાં વેરાઈ ગયો, એ જ મીરાંની સાખી;
આજેય કોઈ ભીનું હૈયું ગાય છે આઠે જામ…
મારો તંબૂરો…

– પરાગ રતનપરા