થોરનું ફૂલ

રણમાં ઊભો થોર એકલો, કાંટા કાંટા દેહ,
તોય એને માથે ખીલ્યું ફૂલ, ગુલાબી નેહ.

લૂ વાય ને રેતી ઊડે, ઊંટ ચાલે ધીરે,
પાણી પાણી ઝંખે ધરતી, કોઈ ન આવે તીરે;
થોર કહે: મેં ભીતર સાચવ્યો, ટીપે ટીપે મેહ…
તોય એને માથે…

કોઈ કહે: આ કાંટાળો તો કામ શું આવે, ભાઈ?
વાડે વાવો, ઢોર ન આવે, એ જ એની કમાઈ;
પણ પતંગિયું આવી બેઠું, જાણે આવ્યું ગેહ…
તોય એને માથે…

પરાગ કહે: જે સૂકા રણમાં પણ ખીલવાનું જાણે,
એની મ્હેક ભલે ને ઓછી, ઈશ્વર એને માણે;
કાંટા વચ્ચે ખીલવું, એ જ જીવતરનો સ્નેહ…
તોય એને માથે…

– પરાગ રતનપરા