ઠેસ

અમથી વાગી ઠેસ, ને અમથો ઊડ્યો મારો જીવ,
સૈયર, કોણે આ મારગમાં વાવ્યા પ્રીતના બીજ?

કૂવે પાણી ભરવા ચાલી, બેડું માથે મેલી,
ઊભો હતો એ વડલા હેઠે, આંખ મળી ને ખેલી;
બેડું છલક્યું, હૈયું છલક્યું, છલકી ગઈ આ નીજ…
અમથી વાગી ઠેસ…

ઘેર આવી તો બાએ પૂછ્યું: ‘કેમ આમ ભીંજાણી?’
મેં કીધું: ‘બા, કૂવે આજે છલકાતું’તું પાણી’;
બા હસી ને બોલી: ‘બેટા, મેં પણ જોઈ'તી ત્રીજ…’
અમથી વાગી ઠેસ…

પરાગ કહે: આ ઠેસ ન વાગે, તો જીવન શું જીવવું?
પડતાં પડતાં સંભાળવું, ને સંભાળતાં ખીલવું;
ઠેસે ઠેસે ફૂલ ઊગે, એ પ્રીતની સાચી રીઝ…
અમથી વાગી ઠેસ…

– પરાગ રતનપરા