તારું-મારું

આ આંબો તેં વાવ્યો, ને મેં પાયું એને પાણી,
કેરી કોની? એ ઝઘડામાં ડાળો રહી ગઈ કાણી!

વાડ કરી તેં, ખૂંટા ખોડ્યા મેં, ને માપી ભોંય,
ખેતર વચ્ચે ઊભા રહીને બેઉ જણા રહ્યા રોય;
પંખી આવ્યું, બોર ચાખ્યું, ને ઊડી ગયું મસ્તાની —
આ આંબો તેં વાવ્યો…

નદી કોની? તો કહે, ‘મારા ગામની હદમાં વહે,’
વાદળ કોનું? વરસે ત્યાં લગ કોઈ કશું ના કહે;
ચાંદો તો આખા આભનો, એની ક્યાં લખી કોઈએ કહાણી?
આ આંબો તેં વાવ્યો…

પરાગ કહે: જે મને ગમ્યું તે તને ય જો ગમી જાય,
તો ‘તારું’ ‘મારું’ ઓગળીને ‘આપણું’ થઈ જાય;
મોજ મહીં જે વહેંચે, એની ભરી રહે સરવાણી —
આ આંબો તેં વાવ્યો…

– પરાગ રતનપરા