સોય અને દોરો

દરજી કહે છે:
સોય પોતે કશું સીવતી નથી.
એ તો
કાપડને વીંધીને
આરપાર નીકળી જાય છે,
ને પાછળ
દોરો રહી જાય છે.

હું સોય છું, મૌલા,
તું દોરો.

હું જ્યાં જ્યાં વીંધાઈને નીકળ્યો —
માના મૃત્યુમાંથી,
પ્રિયાની વિદાયમાંથી,
મારા જ અહંકારના જાડા કપડામાંથી —
ત્યાં ત્યાં
તું
ચૂપચાપ
પાછળ રહી ગયો.

હવે સમજાય છે
કે મારું વીંધાવું
કોઈ ઘાવ નહોતો,
તારી સિલાઈ હતી.

ને જે દિવસે
સોય તૂટશે,
એ દિવસે પણ
કપડું
જોડાયેલું જ રહેશે.

– પરાગ રતનપરા