સૂરજને ખિસ્સામાં

સૂરજને ખિસ્સામાં ઘાલું શી રીતે, ને ચાંદાને બાંધું શી રીતે રે?
વાલમ, તેં માગ્યું તે સઘળું લાવું, પણ સપનાને સાંધું શી રીતે રે?

કહે છે કે લાવ મારે ઝાકળનો હાર, જે તડકે પણ ઓગળે નહીં,
કહે છે કે લાવ મારે ટહુકાનું ઝાંઝર, જે ઝાંખું પડે ને બળે નહીં;
હાથમાં પાણી ને મુઠ્ઠીમાં પવન, એ ભેગાં બાંધું શી રીતે રે?
સૂરજને ખિસ્સામાં ઘાલું…

કહે છે કે લાવ મારે મેઘધનુષની સાડી, ને વીજળીની ટીલડી,
કહે છે કે લાવ મારે મોરલાની ગહેક, ને સાંજની રાતી ચીંદડી;
મારે તો ઝૂંપડી ને ખેતર બે વીઘાં, ત્યાં મહેલને આંબુ શી રીતે રે?
સૂરજને ખિસ્સામાં ઘાલું…

હસીને ગોરી બોલી: ‘ઘેલા રે ઘેલા, મેં માગ્યું'તું તારું રે હૈયું,
પરાગ કહે, જે માગ્યું ના માગ્યું, એ સમજવાનું તને ક્યાં આવડ્યું?’
આપી દીધું મેં તો મન આખેઆખું, હવે બાકી રાખું શી રીતે રે?
સૂરજને ખિસ્સામાં ઘાલું…

– પરાગ રતનપરા