સૂરજ તને સોંપું

લે, આ ઊગતો સૂરજ તારી હથેળીમાં હું મૂકું,
સાંજ પડે તો પાછો દેજે, એટલું જ બસ ચૂકું.

ઝાકળ જેવું સાચવજે, ને ફૂલ જેવું ખોલજે,
બપોર થાય તો આંખ મીંચીને મીઠું મીઠું બોલજે;
તડકો ભલે ને દઝાડે, તું છાંયો બનીને ઝૂકું…
લે, આ ઊગતો સૂરજ…

સૂરજ મારો ભોળો છે, એ ખોવાઈ જાશે ભીડે,
દુનિયાના ધુમાડામાં એ ગૂંગળાશે નીડે;
તારી આંખના કૂવે મેં તો અજવાળું આ ફૂંકું…
લે, આ ઊગતો સૂરજ…

પરાગ કહે: સાંજે પાછો સૂરજ ના દે તોયે,
તારી આંખે ઝળહળતો જો, હું ના કદી રોયે;
અંધારું ના આવે ત્યાં, જ્યાં પ્રેમનું બારણું ઝૂકું…
લે, આ ઊગતો સૂરજ…

– પરાગ રતનપરા