સંગાથ — એક ગઝલ

**સંગાથ — એક ગઝલ**

તું મળ્યો ત્યારે જ મને મારી ભાષા જડી,
વર્ષોથી જે શબ્દ શોધતી'તી, એ કડી જડી.

બંધ ઓરડે દીવો એકલો બળતો હતો,
તારા આવ્યે ઘરને આખું આંગણું, ખડકી જડી.

ઝંખના ભટકતી'તી નામ વગરની ગલીએ,
તારા ખોળે એને ઘર, હૂંફ, ને પથારી જડી.

વીંટી પહેરાવી તેં, સાંકળ નહીં એ તો —
બાગને વાડ મળી, ને નદીને કાંઠાની કડી જડી.

રોજ જોવાતો પ્રેમ ધીમી કિમિયા બને,
ભૂખને ચૂલો, ને બેચેનીને દીવાની વાટ જડી.

એકલો જીવ તો રોકાયેલો શ્વાસ હતો,
તારા શ્વાસે મને મારી ધબક ફરી જડી.

કહે છે કોઈ, લગ્ન બંધન છે — ના, એ તો
બે મૌનને એક ગીત ગાવાની રીત જડી.

---

જો રદીફ-કાફિયા વધારે કડક કરવા હોય, અથવા મત્લા-મક્તા સ્પષ્ટ અલગ પાડવા હોય, તો કહેજો — એક-બે શેર ફરીથી ઘૂંટી આપું.