શ્વાસનો સહવાસ

જેમ કાનો-માતર ભળે અક્ષરમાં, એમ ભળ્યો તું મારામાં,
હવે કોણ કોનો છે અર્થ, સખી? કોઈ ન કળે આ વારામાં.

પહેલો અક્ષર ‘પ’ હું પાડું, ને તું ‘રે’નું મીંડું,
બેઉ મળે ત્યાં ‘પ્રેમ’ લખાતું, જાણે ઝીણું ઝીંડું;
એક જ શાહી, એક જ કાગળ, એક જ ઝીણી ધારામાં…
જેમ કાનો-માતર…

તું આરોહ ને હું અવરોહ, મળીને થયો રાગ,
તું દીવાની વાટ, સખી, ને હું તેલનો ભાગ;
બળીએ ત્યારે ખબર ન પડે, કોણ ખૂટ્યું અંધારામાં…
જેમ કાનો-માતર…

પરાગ કહે: આ શ્વાસ પણ જાણે બે જણનો સહવાસ,
એક અંદર લે ને બીજો બહાર મૂકે ઉજાસ;
જીવતર આખું વીતી ગયું આ લેતી-દેતી ધારામાં…
જેમ કાનો-માતર…

– પરાગ રતનપરા