સરહદે

મા, તારી માટીનું મેં તો કપાળે તિલક કીધું,
બરફીલી સરહદે ઊભો, મેં તો વચન તને દીધું.

ઘરે બાપુ ખાંસતા હશે, બહેન ગણતી હશે દિન,
નાનકો પૂછતો હશે: ‘પપ્પા આવશે ક્યારે?’ — ઘડીક
એ બધું યાદ કરી, મેં આંસુ ચૂપચાપ પીધું.
મા, તારી માટીનું…

રાતે તારા ગણતો ઊભો, ખભે બંદૂક ભારી,
ઠંડી ઠારે હાડકાં, તોય ઝળહળે ખુમારી;
તારી લોરીની હૂંફ ઓઢી, મેં ઠંડીને જીતી લીધું.
મા, તારી માટીનું…

પરાગ કહે: જે ઊભા છે ત્યાં, એનું ઋણ ના ભૂલો,
તમે ઊંઘો નિરાંતે, એ જાગે — ઝૂલો, હિંડોળે ઝૂલો;
એના લોહીનું એક ટીપું આખું ગામ જિવાડે સીધું.
મા, તારી માટીનું મેં તો કપાળે તિલક કીધું…

– પરાગ રતનપરા