સપનું

એક સપનું મારું ગામને પાદર ઊભું રે,
મને પૂછે: ‘તું ક્યાં ગ્યો, ભેરુ? ક્યાં ગયું તારું ઝૂલું રે?’

નાનો હતો ત્યારે એણે આભમાં પાંખો આપી,
મોટો થ્યો ત્યાં નોકરી, ઘર, ને લોને પાંખો કાપી;
હવે રાતે ઓશીકે આવે, પૂછે: ‘મને કાં ભૂલ્યું રે?’
એક સપનું…

મેં કહ્યું: ‘ભાઈ, ઘર ચલાવવું, છોકરાં ભણાવવાં,
તારાં માટે ક્યાંથી લાવું વખત ને સાધન નવાં?’
સપનું બોલ્યું: ‘એક બારી તો રાખજે મારી ખૂલી રે’…
એક સપનું…

પરાગ કહે: જે સપનાં વિણ જીવે, એ જીવ્યા ન જીવ્યા,
કાગળની હોડી જેવા, જળમાં કદી ન તર્યા;
પાદર જઈ મેં સપનું ઝાલ્યું, ને ફરી બાંધ્યું ઝૂલું રે…
એક સપનું…

– પરાગ રતનપરા