સારથિ
મારા બાપુ
રિક્ષા ચલાવે છે.
સવારે છ વાગે
એ રિક્ષાને
કપડાથી લૂછે છે,
જાણે
રથના ઘોડાને
પંપાળતા હોય.
દિવસભર
એ બીજાને
એમની મંઝિલે પહોંચાડે છે —
કોઈને સ્ટેશને,
કોઈને હૉસ્પિટલે,
કોઈને કૉલેજે.
સાંજે
એ ઘરે આવે છે
ત્યારે
એમના ચહેરા પર
આખા શહેરની ધૂળ હોય છે.
હું
એન્જિનિયરિંગના
છેલ્લા વર્ષમાં છું.
લોકો કહે છે,
જિંદગી
કુરુક્ષેત્ર છે.
મને ખબર છે —
મારા રથનો
સારથિ કોણ છે.
– પરાગ રતનપરા