સાંકળ ભલે વાસો

સાંકળ વાસી, બારી વાસી, વાસી દીધાં કમાડ,
તોય વેલ થઈ કોઈ ચડ્યું રે મારા મનની વાડ.

ખડકી વાસી, ડેલી વાસી, વાસ્યું આખું ઘર,
પણ સપનાંને કોણ રોકે? એ તો ઊડે પાંખો પર;
રાત પડે ને આવી ચડે, લઈ મોગરાનો લાડ…
સાંકળ વાસી…

માએ કીધું: ‘ઓરડે રહેજે, બહુ ન જોજે બ્હાર,’
બારી બંધ, પણ તિરાડમાંથી ઝરતો એનો પ્યાર;
એક કિરણ પણ પૂરતું છે, ખીલવા આખું ઝાડ…
સાંકળ વાસી…

પરાગ કહે: આ પ્રીત નથી રે તાળાં-કૂંચીની વાત,
બંધ ઘરોમાં ય ઊગી જાતી, જેમ ઊગે પ્રભાત;
સાંકળ ભલે ને વાસો, ખૂલશે મનનો પહાડ…
સાંકળ વાસી…

– પરાગ રતનપરા