સાક્ષી

એ રાતે
આપણે બંને
કશું જ ન બોલ્યાં.

બારીમાંથી ચાંદો
ડોકિયું કરી
પાછો વળી ગયો.

ઓરડાના ખૂણે
એક કોડિયું
આખી રાત
ધ્રૂજતું રહ્યું —
પવન નહોતો, તોય.

સવારે
વાટ બળી ગઈ હતી,
તેલ ખૂટી ગયું હતું.

કોઈ પૂછે તો
એ કોડિયું
કશું નહીં કહે;
સાક્ષી
હંમેશાં
પોતાને જ બાળીને
ચૂપ રહે છે.

– પરાગ રતનપરા