← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

પોલું પડે

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

વાગવા માટે જ તો આ ઢોલકું પોલું પડે,
એકતારે ગાય, તેથી તુંબડું પોલું પડે.

રોશની છે ગામ આખે, ઘર-ઘરે પકવાન છે,
તોય પેલી ઝૂંપડીમાં હાંડલું પોલું પડે.

તેલ ઝીલે, વાટ પોષે, રાતને અજવાળવા,
એટલે માટી તણું આ કોડિયું પોલું પડે.

સોનના સળિયા, સજાવટ, દાણ ને પાણી બધું,
તોય પંખી ઊડતાં આ પાંજરું પોલું પડે.

ભાવ ભરવા, શબ્દને પણ રાખજે ખાલી, પરાગ,
પ્યાસને પાવા જ તો આ માટલું પોલું પડે.

– પરાગ રતનપરા

#ગઝલ #ખાલીપો #શૂન્યતા #અધ્યાત્મ #ગરીબી #પરાગરતનપરા
#GujaratiGhazal #Emptiness #HollowAndWhole #Spiritual #Poverty #ParagRatanpara

ગઝલ
← પહેલો લેખદોસ્તીઆગલો લેખ →ભીંજાવા દે