પિંજર

હાથ ધ્રૂજે, આંખ ઝાંખી, સાંજ પણ આવી ઢળી,
વાળ ધોળા, દાંત ખોયા, ને કમર વાંકી વળી;
દેહનું પિંજર ભલે ને થઈ ગયું જર્જર હવે,
તોય ભીતર એક બાળક જેમ ખીલે છે કળી.

– પરાગ રતનપરા