પહેલું રુદન

ઑપરેશન થિયેટરની બહાર
હું બેઠો છું.
ઘડિયાળના કાંટા
સોય બનીને
મારી છાતીમાં ટાંકા લે છે.

અંદરથી
કોઈ અવાજ નથી.
બધું
શ્વાસ રોકીને ઊભું છે —
ભીંતો, બાંકડા, નર્સની ચંપલ,
મંદિરમાં મૂકેલો મારો રૂપિયો.

ને અચાનક —
એક રુદન.

પાતળું, ઝીણું,
ગુસ્સાવાળું,
જાણે કોઈએ
એની ઊંઘ બગાડી હોય.

આખી હૉસ્પિટલ
હસી પડી.
હું
રડી પડ્યો.

જગતમાં
આ એક જ રુદન એવું છે,
જેને સાંભળીને
સૌ તાળી પાડે છે.

– પરાગ રતનપરા