પગપાળા

માને મંદિર જાવું રે મારે, ભલે કેડી કાંટાળી,
ફોલ્લા ફૂટે પગમાં તોયે ગાઉં, પાડું તાળી.

ઘર છોડ્યું, ગામ છોડ્યું, છોડી સઘળી માયા,
તડકો ઝીલ્યો માથા ઉપર, ધૂળમાં નાખી કાયા;
રસ્તે મળતા અજાણ્યા સૌની આંખો લાગી વ્હાલી…
માને મંદિર…

વટેમાર્ગુએ પાણી પાયું, ડોશીએ દીધી રોટી,
કોઈએ પૂછ્યું નહીં કે તારી જાત નાની કે મોટી;
માનવ માનવ વચ્ચે ત્યાં તો મેં મૂરત માની ભાળી…
માને મંદિર…

પરાગ કહે: આ પગપાળાનો મરમ પછી સમજાયો,
માને મળવા નીકળ્યો'તો, પણ રસ્તે ઈશ્વર પામ્યો;
પહોંચ્યો ત્યાં તો મા પણ હસતી, દીવો થઈ ઝળહાળી…
માને મંદિર…

– પરાગ રતનપરા