પાંખો

ઊડ, દીકરી, ઊડ, તારે પાંખે બાંધ્યું આભ,
પાંજરું તોડી નાખ્યું મેં, હવે ઝાંપે નથી દાબ…

લોક કહેશે, ‘છોકરી છે, ઘરમાં રહે તો સારું,’
હું કહું, ‘આખું આકાશ જ છે ઘર તારું ને મારું’;
ડર લાગે તો પાછું જોજે, ઊભો છું હું સાવ…
ઊડ, દીકરી, ઊડ…

ચોપડીઓ તારી પાંખ, ને સપનાં તારો વાયુ,
તારી હિંમત જોઈને મારું જીવતર લહેરાયું;
વાદળ આવે, વીજ ઝબૂકે, તોય ના રોકાઈ જાવ…
ઊડ, દીકરી, ઊડ…

પરાગ કહે: દીકરીની પાંખ એ બાપનો ગર્વ,
એના ઉડ્ડયનમાં જ ઉજવાય ઘરનો દરેક પર્વ;
ઊંચે જઈને પણ ભૂલતી નહીં, આંગણું છે તારો ઠાવ…
ઊડ, દીકરી, ઊડ…

– પરાગ રતનપરા