ઊગો રે સૂરજદેવ

ઊગો રે ઊગો સૂરજદેવ, મારે આંગણ અજવાળાં,
અંધારાની ગાંઠ ઉકેલો, ખોલો મનનાં તાળાં.

ખેડૂ ઊભો ખેતર શેઢે, હળને જોડી હાથ,
ગાયું ભાંભરે ગમાણમાં ને પંખી ગાતાં સાથ;
કિરણ કિરણથી સીંચો, દેવા, ધરતીનાં રખવાળાં…
ઊગો રે ઊગો…

માના ચૂલે ઝબકી ઊઠે નાનકડી એક ઝાળ,
એમાં પણ તું જ બળે છે, ઓ આભલાના લાલ;
ઘરઘર તારાં ઘી-દીવા ને ઘરઘર તારી માળા…
ઊગો રે ઊગો…

પરાગ કહે: તું રોજ ઊગે, તોય ન થાકે, ન ચૂકે,
આખું આભ ભરી દે, પણ ના નામ કશે ય મૂકે;
એવું અમને દેજો, દેવા, ભીતરનાં અજવાળાં…
ઊગો રે ઊગો…

– પરાગ રતનપરા