મોરલો નાચે

ગાજે અષાઢી મેહ, ને ડુંગરે મોરલો નાચે રે,
પીંછાંની પાંખ ઉઘાડી, આખું વન ગાજે રે.

ઢેલ ઊભી શરમાતી, નીચાં નેણ ઢાળીને,
મોરલો ફરતો ગોળ ગોળ, ટહુકો ઊંચો વાળીને;
વાદળ ઝૂકી જોતાં, વીજળી તાળી પાડે રે…
ગાજે અષાઢી મેહ…

છોરાં દોડે ખેતર ખેતર, પીંછું એક શોધવા,
દાદી કહે: ‘મોર ન પજવો, એ આવે મેહ બોલાવવા’;
ખેડુ નીરખે આભ, ને હળ લઈને હરખે ભાગે રે…
ગાજે અષાઢી મેહ…

પરાગ કહે: મારા મનનો મોર પણ ક્યાંક સૂતો,
શહેરની ભીંતો વચ્ચે એનો ટહુકો થયો છે જૂઠો;
એક વાર જો ડુંગર જાઉં, તો એ ય ફરી જાગે રે…
ગાજે અષાઢી મેહ…

– પરાગ રતનપરા