મેળો

મેળો વીખરાયો ને ચહેરા રહી ગયા આંખોમાં,
ચગડોળે ચડેલું મન હજી ઝૂલે પાંખોમાં.

બંગડીવાળી હાટડીએ એક હાથ લંબાયો'તો,
લાલ-લીલી બંગડીમાં કો' ઝબકારો પરખાયો'તો;
નામ ન પૂછ્યું, ગામ ન પૂછ્યું, રહ્યાં અમે સંકોચોમાં…
મેળો વીખરાયો…

ભજિયાંની લારીએ ભીડમાં કોઈએ હસી નાખ્યું'તું,
ખોવાયેલું બાળક બાએ ચૂમીને રાખ્યું'તું;
એ બાળકનું રડવું, હસવું ગૂંથાયું મુજ શ્વાસોમાં…
મેળો વીખરાયો…

પરાગ કહે: આ જીવતર પણ એક મેળો મોટો ભાઈ,
ચહેરા મળે, ચહેરા છૂટે, મારગ જાય જુદાઈ;
પણ જે ચહેરો હૈયે બેઠો, ઝળકે એ સૌ રાતોમાં…
મેળો વીખરાયો…

– પરાગ રતનપરા