મૌલા, દીવો બનાવ

મૌલા, મને દીવો બનાવ, બળું ને અજવાળું,
કોઈના આંગણનું હું અંધારું ટાળું.

મસ્જિદ-મંદિર ઝઘડે, ને હું ઊભો ચોકમાં,
એક જ સૂરજ ઊગે, ને ઝળહળે બંને લોકમાં;
એ સૂરજના તેજે હું ભેદની ભીંત પિગાળું…
મૌલા, મને…

ફકીરની ઝોળીમાં તેં મૂકી’તી ખાલી રોટી,
એ રોટીમાં જોઈ મેં તારી રહેમત મોટી;
એ રહેમતનો ટુકડો ભૂખ્યાના મુખમાં ઢાળું…
મૌલા, મને…

પરાગ કહે: ફૂલની જેમ મને પણ ખીલવ, મૌલા,
મ્હેક બધે વેરું, ભલે ઝૂલું કાંટા-ઝૂલા;
તારું નામ હવામાં લખી, હું આખું જગ ઉજાળું…
મૌલા, મને…

– પરાગ રતનપરા