મારું હતું

આભ જેવું આંગણું, એ આંગણું મારું હતું,
રાહ જોતું સાંજ પડતાં બારણું મારું હતું.

મા હલાવે, ગીત ગાયે, ઊંઘ આવે ગામને,
ઝૂલતું’તું ઘર બધું, એ પારણું મારું હતું.

પોષની રાતે ઠરેલું ગામ બેસે ગોળમાં,
વાત વાતે જે સળગતું, તાપણું મારું હતું.

કેટલી શાલો ખરીદી, પણ ન આવી હૂંફ એ,
ફાટલું માનું પુરાણું ઓઢણું મારું હતું.

આ પરાગે ગામ છોડ્યું, તોય શમણે રોજ ત્યાં
ધૂમ ચૂલાનો હજી, એ રાંધણું મારું હતું.

– પરાગ રતનપરા

#ગઝલ #ગામ #બાળપણ #માતૃપ્રેમ #ઝુરાપો #પરાગરતનપરા
#GujaratiGhazal #VillageHome #Childhood #MothersWarmth #Longing #ParagRatanpara