માંડવો

માંડવો રોપ્યો રે આંગણે, ને લીલાં તોરણ બાંધ્યાં,
દીકરી કેરાં લગન લીધાં, ને આંખે આંસુ સાંધ્યાં…

પીઠી ચોળી, મેંદી મૂકી, ચૂડલો પહેર્યો લાલ,
માએ ઓવારણાં લીધાં, ને બાપે ચૂમ્યું ભાલ;
કંસાર, લાડુ, મોહનથાળ માએ પ્રેમે રાંધ્યાં…
માંડવો રોપ્યો…

ફેરા ફરતાં દીકરી બોલી: ‘બાપુ, ઝૂરશો ના,
મારે તો બે આંગણાં, પણ તમારા ઓરડા સૂના’;
બાપે હસતાં હસતાં ભીનાં નેણ છાનાં ઢાંક્યાં…
માંડવો રોપ્યો…

પરાગ કહે: દીકરી તો છે બે ઘરની દીવાદાંડી,
પિયરને અજવાળે, ને સાસરે જ્યોત માંડી;
કંકુ-પગલે ચાલી દીકરી, પાછળ પડઘા બાંધ્યા…
માંડવો રોપ્યો…

– પરાગ રતનપરા